PR4net.gr | Ζητείται ελπίδα... | Στέργιος Ακρίβος - PR4net.gr - Διαδικτυακό Κέντρο Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας

Μετάβαση στο περιεχόμενο

Κύριο Μενού:

Prview

10 Δεκεμβρίου 2009

Ζητείται ελπίδα...


Οι τελευταίες μέρες στη χώρα μας τείνουν να μετατραπούν σε εφιάλτη για το μέσο Έλληνα που έχει συγκεκριμένη αντίληψη και σκέψη για θέματα οικονομίας και πολιτικής όπως αυτά παρουσιάζονται από τα ΜΜΕ.

Η παρουσίαση της "κακής" Ευρώπης η οποία στήνει σκηνικό μιας χρεοκοπημένης Ελλάδας χωρίς επιστροφή και η προσπάθεια της κυβέρνησης να περάσει οποιοδήποτε έκτακτο μέτρο ως αναγκαστικό και φυσικό αποτέλεσμα των κακών χειρισμών της προηγούμενης ηγεσίας του τόπου δημιουργεί φοβικά σύνδρομα και έντονα συναισθήματα ανασφάλειας στον πολίτη.

Ξαφνικά η χώρα μας μετατράπηκε σε πρώτη είδηση σε όλο τον κόσμο και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός μας κάνει λόγο για περίπτωση απώλειας εθνικής κυριαρχίας.

Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι έχουν υγιείς επαγγελματικές δραστηριότητες και σκέφτονται σοβαρά την παύση τους για να μην χάσουν όσα έχουν κερδίσει με το φόβο της μείωσης των κερδών και των γενικότερων οφελών σε βάθος χρόνου.

Η ανεργία μαστίζει στον υπέρτατο βαθμό τον κοινωνικό ιστό με τρόπο τέτοιο που αν όλα τα σενάρια περί χρεωκοπίας επαληθευθούν σύντομα θα διαρραγεί με επίπονες και απρόβλεπτες συνέπειες.

Και ενώ η ανεργία παρουσιάζεται σαν τον χειρότερο εχθρό της κοινωνίας οι κυβερνώντες βρίσκουν ως μοναδική λύση την δημιουργία ισχυρών ομάδων ελέγχου των επιχειρήσεων σε θέματα εργασίας και πραγματικών ή όχι εσόδων με την προ ανακοίνωση τσουχτερών προστίμων και ποινών.

Ας μου επιτραπεί να πω ότι δεν συμφωνώ ούτε ότι τα πράγματα είναι τόσο χάλια αλλά και ούτε με τις πρακτικές που επιθυμούν να εφαρμοστούν.

Αναγνωρίζω τη δυναμικότητα του Έλληνα υπουργό οικονομίας κ. Γιώργου Παπακωνσταντίνου και το πάθος που έχει για τη δουλειά του και τον συγχαίρω για αυτό αλλά πρέπει πριν κάνουμε μια πολιτική μεταβολή ή μεταρρύθμιση να αναρωτηθούμε αν ο λαός είναι έτοιμος για μια τέτοια αλλαγή και φυσικά πάνω από όλα να υπάρχει ολοκληρωμένο σχέδιο που να μην αφήνει δικαιωμένους και αδικημένους και κυρίως να μην εξαντλείται η αυστηρότητα των νόμων σε μη προνομιούχους.

Αν για παράδειγμα οι πολίτες ή οι επιχειρήσεις υποκρύπτουν εισοδήματα από τον κρατικό οικονομικό έλεγχο αυτό είναι μια διαδικασία την οποία ενίσχυσαν τα προηγούμενα χρόνια ορισμένοι "κακοί" κρατικοί λειτουργοί και "ευφυέστατοι" λογιστές εκμεταλλευόμενοι τα διάφορα "παραθυράκια" νόμου της εκάστοτε εποχής.

Επομένως το να έρθει τώρα το κράτος και να κρίνει μια περιουσία ενός πολίτη ή μια επιχείρησης σαν να μην ήξερε τι συμβαίνει στο παρελθόν είναι ανούσιο και χωρίς αποτέλεσμα καθώς τρόποι πάλι θα βρεθούν ώστε να φύγουν μετρητά στο εξωτερικό και περιουσίες να μην καταγραφούν ποτέ.

Το αποτέλεσμα είναι πέρα από τις φοβίες που δημιουργούνται να στερηθεί η ελληνική οικονομία σε μια τόσο δύσκολη φάση της κάποιες δυνατότητες που πριν έστω αν ήταν σε κάποιο βαθμό μη απόλυτα νόμιμες είχαν ρόλο ενίσχυσης σε αυτή.

Νομίζω πως χωρίς να το θέλουν οι κυβερνώντες με την επικοινωνιακή τους τακτική καλλιεργείται φόβος που δεν επιτρέπει στον πολίτη να σκεφτεί να επενδύσει τα χρήματα του σε μια ιδιωτική δραστηριότητα από την οποία θα επιβιώσει ο ίδιος και ίσως και περισσότερα άτομα αν τα καταφέρει να αναπτυχθεί.

Έχω την εντύπωση ότι ζητείται ελπίδα από τον μέσο πολίτη ο οποίος ψάχνει εν αγωνιωδώς για λίγη αισιοδοξία ώστε να σταθεί στα πόδια του και να συνεχίσει έναν ανηφορικό εθνικό και προσωπικό δρόμο.

Πως μπορεί να γίνει αυτό;

Δημιουργώντας ένα όραμα, ένα στόχο που θα περιλαμβάνει τον πολίτη ως ενεργό στοιχείο όχι μόνο ως αντικείμενο ελεγκτικών κρατικών μηχανισμών αλλά και ως οντότητα και προσωπικότητα που μπορεί να στηριχθεί στη βοήθεια της κρατικής μηχανής η οποία στο μεταξύ θα πρέπει να αλλάξει σύντομα ταυτότητα και νοοτροπία και να εξελιχθεί σε προστάτιδα δύναμη του πολίτη σε αντίθεση με τον τιμωρό που εκπροσωπεί μέχρι σήμερα.

Αν αφήσουμε το τι έκανε η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ χθες και επικεντρωθούμε στο τι μπορούμε να κάνουμε σήμερα σαν Έλληνες απέναντι σε ένα πρόβλημα που θα αντιμετωπίσουμε όλοι μαζί με ψυχραιμία και σύνεση τότε καμία Ευρώπη δεν είναι ικανή να εκφέρει απαξιωτικό λόγο για τη χώρα μας και τους πολίτες της.

Ας ορθώσουμε ανάστημα λοιπόν, κυβέρνηση, αντιπολίτευση, συνδικάτα, ΜΜΕ, bloggers, πολίτες και άλλοι, κάνοντας όποια υποχώρηση μπορεί η κάθε μία ομάδα ώστε να ατενίζουμε το μέλλον με αισιοδοξία και το κυριότερο να αντιμετωπίσουμε αποφασιστικά και δυναμικά τη χυδαία επίθεση που δεχόμαστε η οποία σίγουρα δεν κρύβει μόνο οικονομικά κίνητρα και για αυτό πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί.

Η κυβέρνηση μπορεί πολύ απλά να πει στους Ευρωπαίους ότι δεν σας επιτρέπουμε να απαξιώνετε τη χώρα μας και αν τα προηγούμενα χρόνια κάναμε λάθη εσείς που ήσασταν να μας εγκαλέσετε στην τάξη και από την άλλη να πει ξεκάθαρα στους Έλληνες πολίτες ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα το οποίο αντιμετωπίζεται με τη συμμετοχή όλων μας πράγμα το οποίο σημαίνει ότι θα μειωθούν οι μεγάλοι μισθοί και οι μεγάλες συντάξεις, θα ελεγχθούν οι μεγάλες επιχειρήσεις χωρίς να εξαντληθεί η κρατική ισχύ επάνω τους, θα προστατευθούν οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις για να μη κλείσουν και από εδώ και εμπρός ισχύει το "πόθεν έσχες" για όλους τους πολίτες με δυνατότητες αυστηρού ελέγχου ένα χρόνο μετά την κατάθεση του πρώτου.

Με αυτό τον τρόπο ξεκινά τα πάντα από την αρχή και έχει δικαίωμα αναφαίρετο έπειτα να πραγματοποιήσει τις πολιτικές της αφού πρώτα έχει εξηγηθεί σε καθεστώς πλήρης νομιμότητας τυπικής και άτυπης με τους πολίτες.

Μπορεί η κινητήριος δύναμη μιας οικονομίας να είναι η ανάπτυξη των επιχειρήσεων που βρίσκονται μέσα σε αυτή αλλά η αισιοδοξία όταν καλλιεργείται σωστά είναι αυτή που μπορεί να την αλλάξει καθοριστικά με γρήγορους και μοναδικούς ρυθμούς.


Ευτυχισμένα Χριστούγεννα, εύχομαι ολόψυχα!




Τα κείμενα αποτελούν απόψεις και κρίσεις του κ. Στέργιου Ακρίβου.

 
Επιστροφή στο περιεχόμενο | Επιστροφή στο κύριο μενού